Richard is een keramist die zijn hele leven heeft gewijd aan de zoektocht naar de essentie van het bestaan. Door zijn handen vloeit een proces waarin de klei niet enkel wordt bewerkt, maar ook een symbool wordt voor de diepere vragen die hem bezighouden

In de klei vindt Richard de vrijheid om de onzichtbare waarheden van het leven vast te leggen en in vorm te gieten.

Zoektocht naar de oorsprong van de mensheid

Eén daarvan is de zoektocht naar de oorsprong van de mensheid, waar Richard een verrassend perspectief biedt. Volgens hem ligt de wortel van ons bestaan niet bij Adam, maar bij Eva — de oermoeder. Haar krachtige, vrouwelijke torso’s, die hij beeldhouwt in hun volle, ongeremde naaktheid, vertegenwoordigen een oerenergie die niet te ontkennen is. Hier is geen plaats voor schaamte, alleen voor de onveranderlijke kracht van het leven zelf. Daarnaast verkent Richard de tijd en de zoektocht naar de ware betekenis van het bestaan. In werken zoals Op zoek naar de verloren tijd laat hij een groep monnikspijen zien, die als stille getuigen van een onbekende pelgrimage onze blik vangen..

Waarheen zijn zij op weg? Wat zoeken ze? Is het de tijd, het leven, of een ander onzichtbaar doel? In Richard’s oeuvre vinden we ook bijzondere schalen die niet alleen esthetisch zijn, maar ook een diepere betekenis dragen. 

Deze schalen, opgebouwd uit scherven, vertellen verhalen die ons herinneren aan de fragiliteit en de schoonheid van het leven. Net als ons bestaan zijn ze samengesteld uit verschillende elementen, elk met zijn eigen geschiedenis en karakter. Deze schalen zijn objecten die uitnodigen tot reflectie. 

Ze symboliseren de imperfecties en de herstellingen die we in ons leven tegenkomen. Elke scheur en elk stukje klei vertegenwoordigen een ervaring, een herinnering, of een les die we hebben geleerd. Richard nodigt ons uit om deze schalen niet alleen te bekijken, maar om ze te voelen en te begrijpen als een metafoor voor onze eigen levensreis, waarin we ook vaak uit scherven zijn opgebouwd. De vormen die uit Richard’s handen ontstaan, lijken vaak vanzelfsprekend, bijna als een herinnering die zich aan hem opdringt. 

De keramische sculpturen zijn nooit louter objecten; ze dragen een innerlijke lading, een stilte die verder gaat dan hun materie. Door het toevoegen van verschillende materialen – zoals hout, metaal en textiel – krijgt elke creatie een dieper resonantie, alsof ze meer dan alleen vormen zijn: ze zijn stemmen van het verleden, het heden en de toekomst.